İnsanın bir gün dönüp gelebileceği bir evi olmalı. Bir köyü, bir mahallesi, eşi dostu, çocukluğunu birlikte geçirdiği arkadaşları, kapısını teklifsiz çalabileceği komşuları… Elinden su içtiği, evinde yemek yediği komşu teyzeleri, hacı anneleri olmalı insanın…

Hayat acı bir tada büründüğünde, gide gide bir duvara dayandığında, içinde kocaman bir boşluk hissedip kendisini sarıp sarmalayacak bir anne kucağına ihtiyaç duyduğunda… Dünyanın bütün derdini kapının dışında bırakıp huzurlu bir uykuya dalmak istediğinde, çalacak bir kapısı olmalı insanın. Sokaklarında, her adımında bir şeyleri yeniden bulmanın hazzını duyacağı, rastladığı herkesten emin olacağı bir mahallesi olmalı. Her nesnenin, duyulan her sesin, kurdun kuşun, börtü böceğin tanıdık olduğu bir yeri…Bir gün dönüyorum dediğinde, kendisini güler yüzle karşılayacak tanıdıkları olmalı…

İnsanın ‘memleketim’ diyebileceği bir yerinin, ‘baba ocağı’nın olması ne güzel! Doğup büyüdüğümüz köyün bizdeki anlamı, nüfus kütüğümüzde yazan bir kelimeden ibaret değildir. Orası, bizim mizacımızı yapan coğrafyadır ve istesek de istemesek de o toprağın ruhundan, o insanların çehresinden bir şeyler taşırız hayatımızda. Çocukluk, insanın bütün hayatına yön veren bir dönemse eğer, hayatı idrak ettiğimiz o mekanlar ve içlerine doğduğumuz insanlar, dünyanın neresine gidersek gidelim, içimizde ebedi bir hatıra gibi çalışır durur. Bir gün dönmese bile, orada bir yerde, gidecek bir kapısının olduğunu bilmek, güven veriyor insana.

Yine gözün yollarda bekliyor musun beni?
Pencerene konuyor mu Karaköy’ün kuşları?
Kavak deresinden testiye doldurduğun suyu, ellerinle okşayıp, döküyor musun köyümün toprağına? Yemyeşil olsun diye Karaköy?
Hergün Karaköy’deki boş yerlere taze fidanlar dikiyor musun?
Yoksa ellerin böğründe çaresiz bekliyor musun?
Karaköy’de dört gözle beklediğin bahar geldi mi?
Diktiğin fidanlarda yeşerdi mi umutlar?
Benim gurbete gidişimi sabah ezanları mı haber veriyor?
Sabanı sürerken adamlar, yufka açarken kadınlar maniler yakıyor musun?
Tutmaya kıyamadığım ellerin hala çiçek kokuyor mu?
Birileri harman yerinde sürerken düvenini, sen Karaköy’ün nerelerinde dolaşıyorsun?
Şimdi yüreğim yanıyor gurbette. Buz gibi betonların saçakları altında.Ölüme koşuyorum dolu dizgin.
Hayallerimi sen aldın elimden.
Ocakbaşında tüten umudumu sen söndürdün.
Gurbette, köyüme hasret öldürdün..

Kütahya domaniç karaköy, karaköyden haberler karaköyden resimler, karaköyden videolar.. kısacası karaköy adına herşey.. www.karakoyluler.net

Republished by Blog Post Promoter

Anahtar Kelimeler

• karakoy pet-shop